Υπήρξε εποχή που η ελληνική τηλεόραση είχε πραγματικά χαρακτήρα και οι Απαράδεκτοι ήταν το ζωντανό της παράδειγμα. Η σειρά του MEGA, που έκανε πρεμιέρα στις αρχές των ’90s, κατάφερε να ενώσει το καυστικό χιούμορ, την ευφυή σάτιρα και την απόλυτη ταύτιση με την καθημερινότητα μιας παρέας που έμοιαζε επικίνδυνα… φυσιολογική.
Ο Σπύρος, ο Γιάννης, η Δήμητρα και ο Βλάσης έγιναν οι «γείτονες» που όλοι είχαμε ή θα θέλαμε να έχουμε. Είχαν νεύρα, κακίες, ανασφάλειες, ευαισθησίες αλλά πάνω απ’ όλα, αυθεντικότητα.
Αν έπρεπε όμως να διαλέξεις έναν αγαπημένο, ποιος θα ήταν; Ο νευρικός Σπύρος; Η αθυρόστομη Δήμητρα; Ο «φιλοσοφημένος» Γιάννης ή ο αιώνια ρομαντικός Βλάσης;
Ίσως τελικά η μαγεία των Απαράδεκτων ήταν ότι κανείς δεν ήταν τέλειος κι όμως όλοι ήταν αξιαγάπητοι. Γιατί μέσα στον Σπύρο, τη Δήμητρα, τον Γιάννη και τον Βλάση, βλέπαμε λίγο απ’ τον εαυτό μας.
Ποιος είναι ο αγαπημένος σου απαράδεκτος;
Οι Απαράδεκτοι
Σπύρος (Σπύρος Παπαδόπουλος)
Ο απόλυτος «απαράδεκτος». Νευρικός, γκρινιάρης, με τάσεις ελέγχου και μια αδυναμία στην τάξη και στην ησυχία (που ποτέ δεν είχε). Ο Σπύρος ήταν το κέντρο της παρέας, χωρίς να το θέλει. Το διαμέρισμά του ήταν το «στρατηγείο» των πιο απίθανων στιγμών ενώ ο ίδιος γινόταν πάντα έξαλλος με τα καμώματα των άλλων.
Πίσω όμως από τη φασαρία και το μόνιμο μουρμουρητό, κρυβόταν ένας τύπος ευαίσθητος και βαθιά ανθρώπινος. Ο Σπύρος ήταν ο φίλος που θα σου τα ψάλει, αλλά θα ‘ρθει πρώτος να σε βοηθήσει αν τον χρειαστείς.
Δήμητρα (Δήμητρα Παπαδοπούλου)
Αθυρόστομη, αυθόρμητη, με μυαλό-ξυράφι και ατάκα πάντα έτοιμη, η Δήμητρα ήταν το πνεύμα της εποχής της. Ένας συνδυασμός ειρωνείας, ευαισθησίας και απελπισμένης ανάγκης για αγάπη. Ήξερε να τα βάζει με όλους: από τον Σπύρο μέχρι τον ίδιο τον εαυτό της.
Με το χαρακτηριστικό της γέλιο, την τσαχπινιά και τη μοναδική της ειλικρίνεια, η Δήμητρα έγινε πρότυπο της γυναίκας που λέει ό,τι σκέφτεται. Κι αυτό από μόνο του ήταν επανάσταση για την ελληνική τηλεόραση των ’90s.
Γιάννης (Γιάννης Μπέζος)
Ο ψαγμένος, ο φιλόσοφος, ο… «καλλιτεχνικός» της παρέας. Ο Γιάννης ήταν το άτομο που μπορούσε να μιλάει για ώρες για τη ζωή, την τέχνη και τα συναισθήματα συχνά χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τίποτα.
Παρά την ιδιορρυθμία του, είχε μια γοητεία και έναν ρομαντισμό που έκανε τους άλλους να τον συγχωρούν για τις αλλόκοτες θεωρίες του. Ο Γιάννης ήταν ο αιώνιος ονειροπόλος, ο τύπος που θα σου πει «όλα είναι στο μυαλό μας» ενώ εσύ απλώς ήθελες να πιεις έναν καφέ ήσυχα.
Βλάσσης (Βλάσσης Μπονάτσος)
Ο αιώνια έφηβος. Ροκ, αυθόρμητος, αστείος, και λίγο… αλλού. Ο Βλάσης ήταν το χαμόγελο της παρέας, ο τύπος που έκανε τη ζωή να φαίνεται πιο ανάλαφρη απ’ ό,τι ήταν. Είτε τραγουδούσε, είτε μπέρδευε τις καταστάσεις, είτε έφερνε τα πάνω κάτω, είχε μια ενέργεια που απλά δεν μπορούσες να αγνοήσεις.
Πίσω από την ανεμελιά του, όμως, υπήρχε ένας χαρακτήρας ευαίσθητος και συναισθηματικός. Aυτός που μπορούσε να συγκινήσει ακόμη και τον… Σπύρο. Ο Βλάσης ήταν η καρδιά των «Απαράδεκτων», κι ίσως ο λόγος που γελούσαμε με την ψυχή μας κάθε φορά.
